Sennheiser CX 300

Reggaemuziek heeft een hartslag die gevormd wordt door de bas en drum. De drum is op ieder medium goed te horen, daar ontbreekt het niet aan. Bas is daarentegen echt een heel ander verhaal. Als je bijvoorbeeld een iPod koopt, dan komt de (zware) bas die reggaemuziek heeft niet goed door op de standaard hoofdtelefoon die erbij zit.

Wat is daaraan te doen? Je kan een vette koptelefoon van ultieme kwaliteit (b.v. Technics) kopen waarbij de bas duidelijk hoorbaar is. Maar wil je zo een opzichtig ding aansluiten op je iPod en daarmee op straat lopen? Mij niet gezien, no way!

"In-ear" hoofdtelefoons zijn steeds meer in opkomst, waarbij Bose er niet voor schroomt om pagina-vullende advertenties in diverse bladen te publiceren. Omdat ik op door-de-weekse dagen dagelijks langs de Media Markt kom ben ik daar eens binnengestapt.

Hoofdtelefoons van het merk Bose hadden ze niet, maar wel van diverse andere merken. Waaronder de Sennheiser CX 300. "Bass-driven sound" staat er overduidelijk op de verpakking. Een hoofdtelefoon dus die de bass zou moeten benadrukken. "Laat maar horen dan" zou je denken, maar dat is er bij de Media Markt niet bij. Je koopt het apparaat of je laat het lekker staan.

Het straatje van hoofdtelefoons in de Media Markt ben ik diverse keren langsgelopen en telkens viel mijn oog op de "bass-driven" Sennheiser CX 300 die verkrijgbaar is in de kleuren wit, roze, zilver en zwart. € 60,00 is het prijkaartje dat eraan hangt, mijn god! Dat is
ƒ132,22 voor de mensen die zoals ik nog graag terugrekenen in guldens.

Bij mij ontstond flinke twijfel in de winkel. Meenemen of niet? Wat een geld! Daarvoor heb ik drie kaartjes van gerenommeerde JA artiesten die live optreden. Met het verstand op nul ben ik met de hoofdtelefoon naar de kassa gelopen met het idee dat als hij niet zou bevallen dat ik hem terug zou brengen met het argument dat ik niet eens de mogelijkheid heb gehad om te horen hoe dat dan klinkt. En dat het me zwaar tegenviel, of zoiets…

In de trein probeer ik de hoofdtelefoon met de hand uit de verpakking te halen. Dat spul is tegenwoordig zo goed verpakt, dat ik de conducteur vroeg of hij misschien een schaar of een mes bij zich had, maar helaas. Na heel hard trekken en scheuren komt het draadje met twee oordopjes eindelijk uit de verpakking.

Er zitten zogenaamde "sleeves" bij in de maten S, M en L. Flexibele plastic dopjes die je aan de vaste oordopjes kunt bevestigen om er zodoende achter te komen welke maat het beste voor je oor is. Ik heb de juiste maat gevonden waarvan ik vind "dit zit lekker" en vol spanning zet ik mijn iPod aan…

B*MB*CL**T! Er ging echt een hele wereld voor me open die ik niet voor mogelijk hield! Wat een geweldig geluid! Terwijl ik luister en om me heen kijk heb ik het idee dat de hele wereld van een zware reggaebas voorzien is. Geweldig! Als ik op het Amstelstation aankom zoek ik een BIG uplifting tune op die ik keihard zet. Die zou me midden op het perron helemaal uit mijn dak kunnen laten gaan, maar dat zou de aandacht nogal op me vestigen waar ik geen voorstander van ben. Maar die feeling was er in ieder geval wel. Anyhow: eindelijk een hoofdtelefoon waarbij de reggaebas volledig tot zijn recht komt, fantastisch !!! Een hoofdtelefoon "met subwoofer"…

Er zijn ook nadelen aan het apparaat verbonden, maar die neem ik gezien de fantastische geluidskwaliteit voor lief. Zo kun je denken aan:

– Het is een in-ear hoofdtelefoon. Ze zitten dus volledig IN je oor waardoor de buitenwereld echt niet meer te verstaan is. Ook niet als je de iPod uitzet en je dus geen muziek hoort. Om iemand te verstaan moet je ze echt uit doen. Wel hoor je als je geen muziek draait vreemde geluiden zoals jezelf ademen en van dat soort dingen.

– een "vacuum-gevoel" als je de in-ear hoofdtelefoon in hebt.   

– het draadje van de rechter oordop is langer dan die van de linker. Het is de bedoeling dat je de draad voor de rechter oordop achterin je nek laat lopen. Ik vind het onzin en niet prettig en doe het niet, een ander vindt het misschien juist een erg goede uitkomst.

– de aansluiting op de iPod heeft een L-vorm en is niet recht. Of dit beter is en dus de kans op ruis in de draad vermindert weet ik niet, typisch vind ik het op zich wel.

– oppassen met het volume. De sleeves zorgen er namelijk voor dat er geen enkel geluid ontsnapt, alles gaat rechtstreeks het oor in. De iPod op maximaal volume zetten is dan ook ten zeerste af te raden.

– de sleeves op de oordoppen lijken "los" te zitten. Je hebt het idee dat als je ze uit je oren haalt, dat de sleeves losschieten en op de grond vallen. Dit is me niet gebeurd, maar aandacht vereist het wel. Zonder de sleeves bereik je het geweldige geluid namelijk niet en dan zou je als dat mogelijk is weer losse sleeves moeten bestellen, enzovoorts.

– bewegingen aan de draad zorgen voor een ander geluid. Meestal zorgt het ervoor dat je minder bas krijgt waardoor je genoodzaakt bent ze beter in je oor te doen. Voor intensieve sporters lijkt het me lastig.

Voor wie tot hier gelezen heeft kan ik de Sennheiser CX 300 ten zeerste aanbevelen. De nadelen wegen niet op tot de geluidskwaliteit die deze fantastische hoofdtelefoon heeft. Voor de geïnteresseerden is het echter wel zaak (dat heb ik dus niet gedaan…) om eerst uit te zoeken waar je deze hoofdtelefoon koopt. Want hij is al vanaf plus minus € 20 te koop; de gemiddelde prijs ligt op ongeveer € 40. Hoe dan ook is deze hoofdtelefoon zijn prijs te allen tijde waard. Want hoe jammer is het dat veel mensen onwijs veel geld uitgeven aan geluidsdragers als een iPod en daarbij voor een paar tientjes bezuinigen op prachtige output. Hoe dan ook bewijst dit toch maar weer dat de Media Markt alleen goed is voor de aanbiedingen die ze hebben en dat je er voor de rest gewoon niet moet komen. "Ik ben toch niet gek?" is hun slogan. Dat ben je dus blijkbaar wel als je voor reguliere artikelen bij de Media Markt binnenstapt.

Ik heb prijs-technisch een keertje pech gehad zal ik maar zeggen, maar voor een ieder die het leven zonder subwoofer niet meer wil slijten – en zelfs niet op een iPod zoals ik – is dit een absolute aanrader.

Nederlandse na 9 maanden hechtenis op Jamaica weer thuis

 

Bijna 9 maanden zat ze vast op Jamaica, de 50-jarige Theléa van der Spek uit Almere. Na een verzoeningsvakantie met haar toenmalige vriend werd ze in mei vorig jaar opgepakt met vloeibare drugs in haar koffer. Maar ze zegt onschuldig te zijn.

Tientallen keren werd de rechtszaak uitgesteld, maar vorige week kwam dan eindelijk het verlossende woord. Na betaling van een flinke boete kwam Theléa woensdag weer thuis. Theléa was vorig jaar te zien in het SBS6 programma "Gevangen in het buitenland".

Bron: Hart van Nederland
Check ook de video

World of Jah

 
De Engelstalige Reggae Portal World of Jah omschrijft zichzelf als: "World of Jah is a Worldwide Rasta Community website. Rasta is a positive, pro-active, non-discriminative way of life, and so, other faiths and walks of life are welcome to join and help us in our struggle to build a better world. One Love!"

Op World of Jah is veel mogelijk zoals het uploaden van foto’s en video’s, discussies, een shop, aankondigingen van concerten, gedichten, vrienden toevoegen, etc. etc. Teveel om op te noemen, dus neem eens een kijkje op World of Jah. Dat zegt meer dan 1000 woorden. Geregistreerde bezoekers kunnen actief deelnemen aan deze Rasta Community.

Macka B – 25 januari 2008 – P60

Kaartjes kopen op het Postkantoor voor optredens in P60 hoef je niet. Het is mij nog nooit gebeurd dat P60 uitverkocht is, zodat ik rechtsomkeer heb moeten maken. Voor de zekerheid ben ik wel altijd aanwezig op de tijd dat de deuren opengaan, maar dat gaat dus altijd goed daar in P60. Ook handig is dat je je auto in de parkeergarage zet, je loopt een paar meter en je zit meteen in P60. Vooral voor de terugweg is dat handig, dan kun je naar je auto kruipen als dat nodig blijkt te zijn.

P60 maakte het optreden van Macka B op hun website bekend zonder vermelding van het Poor Man Friend voorprogramma en soundsystem Black Star Sound. Voor een goedlopende tent (waar je nog kaartjes aan de deur kan kopen) is het blijkbaar niet nodig om de georgani-seerde evenementen flink te promoten. Op de P60 website was onder andere wel te lezen: "Macka B maakt muziek die past in de traditie van Mutabaruka, Oku Onuora en Linton Kwesi Johnson, de grondleggers van dub poetry waarbij spoken word gecombineerd wordt met reggae-ritmes." Ik persoonlijk zou Macka B niet in één zin noemen met Mutabaruka en Linton Kwesie Johnson, want een dub-poetry artiest vind ik Macka B in het geheel niet.

Black Star Sound draait voordat het optreden begint lekkere muziek waarbij Brother Marcus regelmatig een nummertje meezingt. Het merendeel van het publiek valt het niet eens op en gaat er waarschijnlijk vanuit dat de plaat zo is. Nu staan soundsystems in P60 ook wel op een nogal onopvallende plek moet ik zeggen. Bij deze stel ik voor om soundsystems – en dan vooral met zangers – gewoon op het podium te zetten om het respect te kunnen krijgen dat ze verdienen. Big Up! Brother Marcus.

De gedachte "van mij mogen ze nu wel beginnen" schoot me dit keer niet te binnen, want Ras Elijah (foto) opende het voorprogramma van Poor Man Friend op de aangekondigde tijd. Het allereerste nummer dat Poor Man Friend speelde was "King of Kings". Wheeeeelllll !!! Dem nah forget Iman request. King of Kings vind ik namelijk een fantastisch nummer, maar ik had het Poor Man Friend nog nooit live zien spelen. Ik had het al eens eerder gevraagd en nu speelden ze het dan ook. Big Up! Zanger Ras Billyman kondigde het zelfs aan als: "This one is for FiYah!" De letterlijke tekst kan ook anders zijn geweest, maar die strekking had het in ieder geval wel. Nuff Thanks! Poor Man Friend, tof dat jullie dit nummer gespeeld hebben!

Ras Billyman, die me elke keer weer doet denken "wat een fantastische stem", gaf na een aantal nummers de microfoon over aan Lady K-Wida. Ook van haar kan ik geen genoeg krijgen. Ik ben benieuwd naar de CD die zij eind dit jaar uit zal brengen op het Black Star label. De titel van de CD is nog niet bekend, maar nummers als "So Much Trouble" zijn al te beluisteren op haar MySpace. Uiteraard zal ook Brother Marcus op het nog uit te brengen album te horen zijn. Nationaal en internationaal is er steeds meer vraag naar Lady K-Wida en terecht. Want de kleine zangeres met de grote stem verdient het. Jammer tijdens het optreden van Poor Man Friend, voornamelijk toen Ras Billyman optrad, was dat het geluid soms wegviel. Maar dat mocht de pret niet drukken. Om 22:15 uur was het geweldige voorprogramma van Poor Man Friend afgelopen.

Tijdens de pauze draait Black Star Sound lekkere uplifting muziek. Ook nu komt Revolution van Dennis Brown weer voorbij en er worden nog veel meer goede platen gedraaid. Tijdens de pauze wordt er bijna niet omgebouwd, het is me in ieder geval niet echt opgevallen. Om 23:00 uur kondigt de keyboardplayer het optreden van Macka B aan. De 6-koppige Royale Roots Band bestaat uit drum, bas, 2x keyboard, trombone en saxofoon. Tijdens de intro speelt de band diverse bekende tunes. Inmiddels is het in de zaal ook een stuk drukker geworden, maar desondanks is er gelukkig nog ruimte genoeg. Moge 2008 opnieuw het jaar van de niet-tot-aan-de-nok-toe gevulde zaaltjes zijn. Macka B begint het optreden met Rasta Rise Again, een nummer die ik thuis niet zachtjes kan draaien. Hij heeft een pak aan waarop Afrika in de kleuren rood-geel-groen wordt herhaald. Andere nummers die hij zingt zijn onder andere The Roots Is In Town en Another Soldier. Als Macka B Sex Machine aankondigt, waarin het gaat over het respect voor de vrouw, zing ik "She’s more than a sex machiiiiiiiiiine", waar de basgitarist wel een beetje om moet lachen.

Van de twee keyboardplayers staat degene die voor de kijkers rechts naast het drumstel staat uiterst geconcentreerd te spelen. Dat je flink je best doet is OK, maar ik had daardoor niet de indruk dat hij er zelf ook veel lol in had. Naderhand gaf hij dat gelukkig wel te kennen. Amstelveen bestaat voor Macka B niet, want hij spreekt het publiek het hele optreden aan met Amsterdam. Jamaica kent Macka B wel en hij riep de Jamaicaanse overheid op The Herb nu eindelijk eens te legaliseren, waarna hij Legalize It van Peter Tosh zong. Van de schoenen die hij aan heeft – niet van het merk Roots – gaan de veters telkens los. Dan is het de hoogste tijd dat een dame uit het publiek een glas bessenjenever over mijn aantekeningen laat vallen. Dat het iemand stoort dat ik zo nu en dan wat opschrijf kan ik me best voorstellen, maar dan hoeft het toch niet op zo een manier duidelijk te worden gemaakt? De drijfnatte aantekeningen schud ik af en doe ze in mijn achterzak. Dan maar verdergaan op bierviltjes. 

Tijdens de "Warrior Style" zoals het aangekondigd werd, speelde de basgitarist een erg goede solo. Ook de blazers geven een prima solo weg tijdens een uplifting nummer (ik dacht dat het "War on Drugs" heette?) dat aangekondigd werd met de toevoeging "Brand new!" Na Roots Ragga (Wha’ dem a seh, wha’ dem a seh, a wha’ dem talk bout? Who seh The Roots dead? Go ahead, SHUT YUH MOUTH!) verlaat Macka B het podium. Maar natuurlijk is er nog tijd voor een encore, waarbij nummers als "Don’t Drink Too Much" (kon hij dat niet eerder zingen?) en Jump For Jah voorbij komen. Ik vind het echt een fantastische optreden met een erg gezellige sfeer. Hoewel mensen die wel wel naar Paradiso en de Melkweg gaan, niet in P60 te zien zijn, kom ik toch aardig wat bekenden tegen. Zelfs bekenden uit Nijmegen, die voor een enkele reis 1 uur en drie kwartier kwijt zijn om er te komen. Macka B eindigt het optreden (om 00:50 uur is het afgelopen) met Badder Than Jah. En met die mooie woorden wil ik dit verslag dan ook beëindigen: Jah Jah Badder Than The Whole A Dem!

Leadzanger Ali Campbell verlaat UB40

De BBC heeft (vroegtijdig) bekend gemaakt dat leadzanger de populaire reggaeband UB40 gaat verlaten. Campbell zelf heeft het persbericht vooraf niet gezien en was daarom niet van de inhoud op de hoogte. De zanger gaf er persoonlijk de voorkeur aan om eerst zijn fans op de hoogte te stellen van zijn vertrek, waarna een persbericht uit zou gaan. Die kans heeft hij nu dus niet gehad.

Als antwoord op het persbericht is een open brief – geschreven door Ali Campbell zelf – op zijn website gezet. Want inhoudelijk kan hij zich niet vinden in het bericht van de BBC. Campbell laat in de open brief weten:

Als mede-oprichter van UB40 kwam de band 28 jaar lang op de eerste plaats en ik ben zeer bedroefd over de beeindiging van die relatie. Het is niet onder woorden te brengen hoe ontdaan ik vandaag ben om die beslissing te moeten nemen.

Waarschijnlijk ben ik nog het meest van streek vanwege de fans die ons in al die jaren door dik en dun hebben gesteund. Dat zijn de beste fans ter wereld.

Hoe dan ook vind ik dat ik eerlijk moet zijn over de reden van mijn vertrek.

In tegenstelling tot allerlei valse en misleidende informatie en beschuldigingen die de afgelopen maanden de ronde gingen, is de reden van mijn vertrek NIET – zoals wordt beweerd – dat ik aan een solo-carriere wil werken. Dat is niet waar!! Mijn eerste solo-album heb ik 13 jaar geleden uitgebracht en toen ik mijn laatste solo-album uitbracht (Running Free, oktober 2007, red.) was het nog steeds mijn bedoeling om de balans tussen tussen mijn solo-activiteiten en de band in stand te houden.

De reden om de band te verlaten heeft te maken met problemen met de bedrijfsvoering die al vijf jaar aan de gang zijn en nu ondragelijk voor me geworden zijn. Ik ben diep ongelukkig geweest over de gang van zaken en de beslissingen die genomen zijn ten opzichte van de band. Ik heb een onderzoek ingesteld waaruit zal blijken wat mijn persoonlijke aandeel is ten opzichte van die van UB40. Helaas had ik geen andere mogelijkheid dan uit de band te stappen.

Het was een lang, pijnlijk en zenuwslopend proces om tot deze beslissing te komen. UB40 zal zonder mij verder gaan en ik wens ze het allerbeste voor de toekomst. Ze zijn de afgelopen 28 jaar mijn familie geweest en ze zullen altijd mijn broeders blijven.

Big Love,

 

Ali.

De laatste optredens die UB40 samen met de zanger doet, worden volgende maand gehouden in Australië, Nieuw-Zeeland en Uganda. Of UB40 op Pinkpop Classic (Pinkstermaandag 12 mei) zal staan zoals deze week werd aangekondingd is onduidelijk geworden. Wel staat vast dat ondanks het vertrek van Ali Campbell het nieuwe album ’24/7′ zoals gepland later dit jaar zal verschijnen.

Vanavond: Fourth Angel in The Act

Sinds het vertrek van basgitarist Azzizz is het rondom de reggaeband Fourth Angel redelijk rustig geweest. Op het Reggae Nieuwjaars Festival in De Kade waren keyboardplayer Errol Brice en zangeres Urmie Enting te zien en te horen tijdens het optreden van Sams.

Vanavond staat Fourth Angel op de planken in coffeeshop The Act in Rotterdam, waarbij de vocalisten Errol en Urmie centraal staan. The Act is gevestigd aan de Westenwagestraat nummer 80. Check them out!

Vandaag: djembéworkshop in het Volkskrantgebouw

Over Victor Sams gesproken: hij geeft vandaag van 16.00 tot 17.00 uur een djembéworkshop in het Volkskrantgebouw. De in St. Eustatius geboren Sams is zanger, djembéspeler, componist, organisator en ngoni speler (een snaar-instrument van Mali, West-Afrika). De djembéworkshop is bedoeld voor bewoners en niet bewoners van het volkspand. Ken je andere geïnteresseerden binnen je kennissen en vriendenkring, voel je dan vrij om ze ook uit te nodigen. Trommelen is gezond! Kom en ervaar het ongekende ontladingsgevoel van een uur intensief trommelen, zingen en dansen. Victor Sams zit al meer dan 21 jaar in dit vak. Hij verzorgt workshops en trainingen voor bedrijven, scholen en instellingen in binnen en buitenland.

Dit is vandaag overigens niet het enige evenement in het Volkskrangebouw. Want van 13.00 tot 03.00 uur vindt het Volksspectrum er plaats. Check de website voor alle activiteiten. Zo zal er ’s avonds een JamRock Party plaatsvinden met DJ Waxfiend en MC ShyRock. Het Volkskrantgebouw is gevestigd aan de Wibautstraat 150 in Amsterdam. De entree bedraagt tot 20.00 uur €5, daarna €10.

Vanavond: Macka B in P60 Amstelveen

Macka B is een legendarische Britse reggae-artiest die sinds de jaren tachtig wereldwijd succes heeft. Hij is sinds die tijd aangesloten bij het Ariwa-label van Mad Professor, één van de meest populaire dub-artiesten van de jaren ’80 en ’90. Macka B speelde o.a. met Burning Spear, U-Roy en The Wailers en is aanhanger van het Rastafari-geloof. Zijn teksten zijn zeer sociaal bewogen en maatschappij kritisch.

Macka B maakt muziek die past in de traditie van Mutabaruka, Oku Onuora en Linton Kwesi Johnson, de grond-leggers van dub poetry waarbij spoken word gecombineerd wordt met reggae-ritmes. Zijn grootste hits zijn “Dread a Who She Love” (1989) en “Here Comes Trouble” (1994). Het optreden in P60 is het enige concert in Nederland!
   

Voorprogramma Poor Man Friend feat. Lady K-Wida
Soundsystem Black Star Sound
Zaal open 21.00 uur
Aanvang 21.30 uur
Entree € 17,50 (aan de deur)

Tosh meets Marley – 22 januari 2008 – Paradiso

Bij binnenkomst in Paradiso – ik was ruimschoots op tijd – was er in de zaal al een optreden begonnen. Van een bezoeker die alle aandacht op zich vestigde door uitbundig op de nog lege dansvloer te dansen op de muziek van soundsystem Riddim Shower. Daarbij werd van elke lege vierkante centimeter dansvloer gebruik gemaakt. In eerste instantie vroeg ik mij af hoeveel paddo’s of zoiets dergelijks hij op zou hebben. Bij nader inzien vond ik dat best wel een onzin-gedachte van mezelf. Iemand staat zich hier geweldig lekker uit te leven, heeft maling aan de hele wereld en doet waar hij zelf zin in heeft zonder ook maar iemand lastig te vallen. Afgezien van het feit dat je zoveel aandacht op jezelf vestigt, had ik er naderhand nog best respect voor ook. Want waarom ook niet?

Paradiso was absoluut niet uitverkocht. De bovenverdieping bleef de hele avond dicht en desondanks was er nog plenty ruimte om te kunnen skanken. Moge 2008 het jaar van de half gevulde zaaltjes zijn. Het publiek had een hoog non-reggae gehalte, alhoewel je daar (eventueel) eindeloos over kan discussieren. Want aan mijzelf – en aan vele overige reggaefans – is het aan de buitenkant immers totaal niet te zien hoe diep Jah Muzik geworteld zit. Maar als ik zeg dat er een ander publiek (een relaí publiek dus respect!) aanwezig was dan bij de reguliere reggae-optredens, dan zeg ik het wel goed.

Soundsystem Riddim Shower draaide afwisselende muziek. Dat kwam goed uit, want ik had die avond lekkere track. De originele "Revolution" versie van Dennis Brown kwam ook nog voorbij, Big Up! Jammer was alleen dat de nummers redelijk snel overgingen in een ander nummer. Als soundsystem kun je zodoende meer artiesten ten gehore brengen in dezelfde tijd, maar als je "het" net te pakken hebt, dan is het spijtig dat de muziek redelijk snel afgebroken wordt. Er werd nog geflyerd voor het optreden van David Rodigan in Groningen. Door een Groninger welteverstaan! "Tsss… weet je wel hoe ver Groningen vanaf hier is?" vroeg ik nadat ik de flyer kreeg. "Eén uur en drie kwartier" liet de jongen me weten die naderhand vertelde dat hij uit Groningen kwam. Humor hebben ze in ieder geval wel, daar in het Noorden.

Op deze avondjes heb je van die momenten dat je denkt: wat mij betreft mogen ze nu wel beginnen. Dat kon nog niet, want er moest nog op "iemand" gewacht worden. "Who seh so?" vroeg ik. "Vince Black seh so, de gitarist van de band" lieten insiders me weten. Kijk, toch altijd handig, contact met insiders. Hoewel er op iemand gewacht moest worden, ging de band niet veel later dan de aangekondigde tijd van start.

Tony Chin Een setlist heb ik niet bijgehouden, ik heb zelfs helemaal niets opgeschreven. Toch is het beter om dat wel te doen, want nu moet ik uit higher heights herinneringen ophalen, wat het allemaal een stuk(je) moeilijker maakt. Maar goed, dat is mijn probleem. Op YouTube had ik – om alvast een beetje in de stemming te komen – een filmpje van de Tosh meets Marley toer gezien waarbij gitarist Tony Chin de leadzang deed. Erg enthousiast werd ik er niet van. Daarnaast had ik in het Reggae Sundance gastenboek gelezen dat het mogelijk zou kunnen zijn dat Junior Marvin er eventeel niet bij was. Beide ervaringen pakten alleen maar erg goed uit: de leadsinger was niet Tony Chin maar Donovan Careless – oorspronkelijke zanger bij Soul Syndicate – en Junior Marvin was (duidelijk) aanwezig. Misschien was hij het wel op wie we moesten wachten, maar de band was in ieder geval compleet.

Donovan Careless – de leadzanger tijdens de Tosh meets Marley toer – vond ik het erg goed en leuk doen. Artiesten, legendes, iconen, zelfs heiligen als Peter Tosh en Bob Marley zijn simpelweg door helemaal niemand op deze wereld te evenaren en dat probeerde hij dan ook niet. Alhoewel ik het met deze bezetting wel heel erg tof gevonden zou hebben als één van de Marley Brothers en Andrew Tosh met deze tour meegegaan zouden zijn om de leadvocals te doen. Desondanks maakte ook deze bezetting er een uiterst goed en gezellig feestje van, raspect!

De nummers van Bob Marley werden afgewisseld met die van Peter Tosh. Ik ging er eigenlijk vanuit dat eerst de nummers van de één gespeeld zouden worden en daarna de nummers van de ander. Maar ze werden prima afgewisseld, goed gedaan! De verwachting dat de Peter Tosh nummers me meer aan zouden spreken was terecht. Niet omdat ze gezongen werden door Donovan Careless in plaats van Junior Marvin die de nummers van Bob Marley vertolkte, ik vond beide zangers het erg goed doen. Wat me opviel was dat van Bob Marley voornamelijk down-tempo nummers als ik het zo mag noemen werden gespeeld en van Peter Tosh veel up-tempo muziek. Nadat je No Woman No Cry van Bob Marley hebt gehoord, kun je compleet uit je dak gaan bij Not Gonna Give It Up van Peter Tosh. Zo vond ik het optreden voornamelijk wel verlopen; voor up-tempo nummers moest je bij Donovan Careless oftewel de nummers van Peter Tosh zijn.

Junior Marvin Junior Marvin heeft een opvallende tam op met de tekst "Ethiopia". Daarnaast heeft hij een T-shirt aan met de afbeelding van Bob Marley erop en op zijn rechter arm is The Lion of Judah getatoëerd waaronder de tekst Jah te lezen is. Helaas speelde hij de No Woman No Cry gitaarsolo niet letterlijk na. Dat is natuurlijk wel te begrijpen als je dat al tot vervelens aan toe hebt gedaan, maar toch zou ik het erg gewaardeerd hebben als het een 1 op 1 solo zoals op de CD zou zijn geweest. Tony Chin bespeelt de rhythm-guitar tijdens het nummer erg goed, die dat specifieke geluid aan het nummer geeft. Hoewel de leadzang in het You Tube filmpje niet om naar huis te schrijven was, doet Tony Chin de backingvocals erg goed. Als er een Peter Tosh nummer gespeeld wordt, laat Junior Marvin zijn gitaar op het podium achter en bevindt zich backstage. Dat was wel opvallend.

Keyboardplayer Jawge Hughes zingt een nummer waarvan de titel me ontgaan is – dat heb je als je niets opschrijft – maar het is in ieder geval een uplifting nummer die de sfeer absoluut ten goede kwam. De spetters vlogen eraf. Wat mij betreft had hij wel meer nummers mogen zingen.

Drummer Karl Wright (hij heeft o.a. gespeeld met Dennis Brown) geeft tijdens het optreden een solo weg die leidt tot een luid applaus. En terecht. Ook percussionist Claudio Peppe geeft tijdens het concert te kennen dat de reggae rhythm and rhyme hem niet onbekend voorkomen. Big Up! 

Leadsinger Donovan Careless heeft een T-shirt aan waarmee hij de Tosh meets Marley toer promoot. Ook hij weet de stemming er lekker in te brengen en vertolkt de Peter Tosh nummers erg goed. Hij wisselt de leadzang af met Junior Marvin die zoals gezegd de leadzang op zich neemt voor de nummers van Bob Marley.

Fully Fullwood Vince Black (hij heeft o.a. gespeeld met Black Uhuru) munt tijdens het optreden uit in de aanvullende gitaargeluiden naast de rhythm gitaar. Ik ben bevoorrecht om pal voor Tony Chin (de "About Tony Chin" website bestaat helaas niet meer) en George "Fully" Fullwood te mogen staan. Wat kun je zeggen over deze living legends? Dat ze beiden op een Steinberger speelden misschien. Van Tony Chin weet ik het trouwens niet helemaal zeker, maar van Fully Fullwood wel. Dat ze fantastisch speelden dan? Dat is ook geen nieuws, want dat spreekt voor zich. Het is tenslotte misschien wel leuk om te laten weten dat Fully Fullwood voor de comeback het publiek toesprak met wat uplifting One Love words. En dat hij het optreden na de comeback beeindigde met het voorstellen van alle bandleden met vermelding van hun geschiedenis. En die was niet mis kan ik je zeggen!

Hoewel ik de meesten al eerder op heb zien treden, vond ik het een eer om deze "ouwe rotten" bij elkaar op het podium te hebben zien staan. Living Legends die er bij het ontstaan van Jah Muzik tijdens het allereerste uur bij zijn geweest. Waaronder legendes die met Bob Marley en/of Peter Tosh hebben gespeeld. Een optreden dat ik absoluut niet had willen missen!

Voor wie de Tosh meets Marley toer nog gaat bezoeken: check de One Love videoclip op You Tube, opgenomen in de Oosterpoort in Groningen. What you see is what you get, alleen voel je de sfeer niet.